ای همه آرامشم از ، تو پریشانت نبینم

چون شب خاکستری ، سر در گریبانت نبینم

ای تو در چشمان من یک پنجره لبخند شادی

همچو ابر سوگوار این گونه گریانت نبینم

ای پر از شوق رهایی رفته تا اوج ستاره 

در میان کوچه ها افتان و خیزانت نبینم

مرغک عاشق ، کجا شد شور آواز قشنگت

در قفس چون قلب خود ، هر لحظه نالانت نبینم

قصه دلتنگیت را خوب من بگذار و بگذر

گریه ی دریاچه ها را تا به دامانت نبینم

کاشکی قسمت کنی غم های خود را با دل من

تا که سیل اشک را زین بیش مهمانت نبینم

تکیه کن بر شانه ام ای شاخه نیلوفرینم

تا غم بی تکیه گاهی را به چشمانت نبینم