اگر بخواهید می توانید عمر خود را نامحدود کنید و سقفی برای آن تعیین نکنید.
تنها کافیست محدودیتها را بشکنید و روند زندگی خود را تغییر
دهید و آن را در میان همه مردم جهان جای بیندازید.
یکی پس از دیگری از این مسیر دنباله روی خواهند کرد.
زیرا وقتی فردی انتظاراتش را از زندگی ناچیز کند، با باورهای
تازه و جدید و ایجاد احساس در مورد آنها به انتظاراتش می رسد.
بدن شما به هر وضعیتی که بخواهید تغییر می یابد.
تنها کافیست که عشق و قدر شناسی داشته باشید.
حالا وقتش رسیده که هر کداممان به دوستانمان بگوییم:
متشکرم برای همه وقت هایی که مرا به خنده واداشتی.
برای همه وقت هایی که به حرف هایم گوش دادی.
برای همه وقت هایی که به من جرات و شهامت دادی.
برای همه وقت هایی که به من اعتماد کردی.
برای همه وقت هایی که به تو احتیاج داشتم و با من بودی.
برای همه وقت ها یی که به من دلداری دادی.
برای همه وقت هایی که در چشمانم نگریستی و صدای قلبم
را شنیدی.
افسوس که دنیا دیوانه وار حرکت می کند.
بدون توجه به اندوه قلبی، بدون توجه به جراحات و
صدماتی که بر قلبمان وارد شده است!
شکر گزار باشیم، که خداوند از نیازهای ما آگاه است.
رنج مان را می بیند و از اضطراب روحمان با خبر است.
او از خزانه ی غیب خویش یاری مان می دهد و شفایمان
می بخشد.
این رحمت یاری مان می دهد، تا بیش از پیش به دیگر
مخلوقات خداوند خدمت کنیم.
با خدمتگزاری به جانهای دردمند، مشکلات خودمان
نیز کم رنگ می شوند و پیش از سر زدن سپیده دم
بعدی اندوهمان به پایان می رسد.
همه ی ما از ارزش خندیدن آگاه نیستیم.
خنده روح انسان را زلال می سازد.
خنده روح و جسم ما را تقویت می کند.
اما باید دقت داشت، که به دیگران نخندیم.
بلکه با آنها بخندیم و به خود بخندیم.
دوستان، افرادی هستند که بخشی از زندگی تو را تشکیل می دهند.
برای اینکه تو چنین احساسی داری.
اصولا دوستان تو بنا به دلیل خاصی دوست تو نیستند.
آنها بی هیچ دلیل خاصی دوست تو هستند.
تو به من کمک کردی، که نگرانی هایم را روی شن ها بنویسم،
تا توسط موج دریا شسته شوند.
دوستی، گنجینه ای قیمتی است که هرگز خرید و فروش
نمی شود.
فقط می توان آن را گرامی داشت.
هیچ چیز به این اندازه زمین را مهم جلوه نداده، که تو دوستانی
از راه دور داشته باشی و آنها برایت حکم طول و عرض جغرافیایی
را پیدا کنند.

.jpg)








