می سوزم و عطر یادهای تو را می دهم

   عطر بال پرنده ای تازه سال

   که به اشتیاق قوس قزح پر گرفت

   و به خانه خود برنگشت

   یادهای تو دریاست

   و من نهنگ گمشده ای

   که در پی قوئی

   در جویی غرق شد .

   یادهای تو بارانی سرکش است

   که به اشتیاق دهانم مست می کند.

   و سر

   به شیشه آسمان می کوبد .

   صبحی ژاله بار است

   که می بارد بر من

   بیدارم می کند.

   و آفتاب

   چشم گشوده به من

   صبح به خیر می گوید.

«   شمس لنگرودی»