فرض کنیم داریم طبق معمول زندگی میکنیم که خبر میدن فلان عزیز از فلان شهر بناست یکی از همین روزها بیاد.
دیگه نمیتونیم معمولی زندگی کنیم، خونه رو هر روز تمیز نگه میداریم و نمیزاریم بهم ریخته و کثیف بشه، ظرفهای غذا همیشه شسته و مرتبه و تل انبار نمیشه توی آشپزخونه، لباسهامون مرتب و اتو کشیده هست، زنگ درب منزل رو کنترل میکنیم خراب نباشه، تلفن اگر قطعه سریع بدهی ها رو پرداخت میکنیم که وصل بشه، اتاقی توی منزلمون برای اون مهمان عزیز آماده میکنیم و ...
اینکه میفرمایند انتظار سازنده هست همینه
ما ادعا داریم منتظریم پس باید خانه دلمون پاک باشه، روحمون از صفات ناپسند زدوده بشه، ظرفهامون آماده پذیرایی حقایق، گوش به زنگ شنیدن حکمت، ارتباط روحیمون رو وصل کنیم، اتاق دلمون مهیای میهمانی عزیز باشه
به مناسبت بد نیست عرض کنم هر آمدنی رفتنی هم داره ماه رمضان نزدیکه و میزبان حضرت هستند و ما میهمان. حالا که ما یکسال انتظار کشیدیم لباس تقوا بپوشیم و به امید ضیافتی معنوی ما بریم میهمانی.
شخصی که در طول سال یه یا صاحب الزمان از زبانش در نمیاد، از منتظرین نیست و اینجا با صاحب خانه بیگانه هست، وقتی در خانه دلش اتاقی برای حضرت، در خلوتش نداره انتظار نداشته باشه توی این میهمانی از توی حیاط بیشتر داخل ببرندش.